20 yaşındayken, Karadeniz’deki küçük ilçemizin yakınındaki bir şehirden kaybolan bir lise öğrencisini arama çalışmalarına katıldım. Gönüllülerden oluşan grubumuz sonunda onu ormanlık bir bölgede buldu. Olay, ilçemizde uzun süre konuşuldu ve yerel haberlerde yer aldı; fakat ülke genelinde bilinen bir olay değildi.
Aradan yaklaşık 30 yıl geçti. Bu kez İzmir’de yaşayan arkadaşlarımı ziyaret ediyordum. Arkadaşlarımın tanımadığı biri, düzenlediği doğum günü partisine eğlence amacıyla bir falcı çağırmıştı. Ben de merakıma yenik düşerek fal baktırmayı kabul ettim. Açıkçası, her zamanki gibi genel ve herkese uyabilecek birkaç cümle duyacağımı düşünüyordum.
Falcı önce gerçekten de genel şeyler söyledi. Sonra bir anda durdu, yüzü değişti ve bana şöyle dedi:
“Çocuk evinin arkasındaki ormanlık alandaydı ve onu sen buldun.”
O an ne diyeceğimi bilemedim. Çünkü bu, hayatımda yalnızca birkaç kişinin bildiği, memleketimde yaşadığım çok özel bir olaydı. İzmir’deki arkadaşlarımın bu olayla hiçbir bağlantısı yoktu. Ayrıca doğum günü sahibini de daha önce hiç tanımamıştım. Üstelik ulusal haberler bu olaya hiç değinmemiş, yalnızca yakın çevremizdeki insanlar kendi aralarında konuşmuştu.
Falcının söylediği cümle, aradan geçen onca yıla rağmen o günü bütün ayrıntılarıyla hatırlamama neden oldu. Bir insanın, hiçbir ipucu yokmuş gibi görünen bir ortamda bu kadar özel bir anıyı bilmesi beni hala düşündürüyor.
O günden beri aklımdaki soru aynı: Bunu nasıl bildi?
Sezgisel işaretleri ve içgörü odaklı yorumları merak ediyorsanız Fal Santrali’nin Durugörü seçeneklerini inceleyebilirsiniz.
Bu yazı, Türkiye’deki yaşam koşulları ve kültürel unsurlar dikkate alınarak yeniden kurgulanan bir anlatıdır. Kişisel deneyimler farklılık gösterebilir.
